Snowboard

[edytuj]

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj

Deska z wiązaniami

Snowboard lub też deska snowboardowa to najważniejszy element wyposażenia służącego do uprawiania snowboardingu. Jest to deska zaprojektowana tak, aby można ją było przytroczyć do stóp i zjeżdżać z jej pomocą ze śnieżnych stoków.

Większość snowboardów jest wytwarzana z drewna laminowanego włóknem szklanym. Deska od frontu jest lekko zadarta ku górze (posiada tzw. nos), po to aby nie miała ona tendencji do zakopywania się w miękkim śniegu.

Tył desek, zależnie od konstrukcji i przeznaczenia, bywa również zadarty, choć wiele desek ma tył zupełnie płaski. Deski z zadartym tyłem są stosowane przez osoby, które wykonując ewolucje na stoku czasami jadą tyłem.

Ślizg deski (powierzchnia którą się styka ze śniegiem) jest pokryta lekko porowatym tworzywem sztucznym zwanym p-tex, które umożliwia wchłanianie smarów zmniejszających tarcie deski o śnieg. Krawędzie boczne deski są zwykle zaopatrzone w cienkie metalowe powierzchnie natarcia, które ułatwiają wykonywanie zwrotów i ewolucji. Typowym kątem między krawędzią deski, a ślizgiem jest 90°, jednak do agresywnej, szybkiej jazdy używa się ostrzejszych kątów. Do jibbingu, czyli jazdy po poręczach, krawędzie się przytępia.

Górna powierzchnia desek pokrywana jest zwykle wzorami i rysunkami, których projekty są elementem marketingu wytwórców desek. Wielu zapalonych snowboardzistów upiększa swoje deski na własną rękę, co jest jednym z przejawów subkultury snowboardowej.

Parametry techniczne desek [edytuj]

• Długość - deski dla dzieci mają długość około 120 cm; deski zawodnicze (zwane też "alpejskimi") mogą mieć nawet do 215 cm długości. Większość ludzi korzysta z desek o długości od 140 do 165 cm. Długość deski dobiera się nie wg kryterium wzrostu i masy ciała, jak to jest w przypadku nart do zjazdu, lecz raczej dobiera się ją do stylu jazdy. Dłuższe deski są stabilniejsze i szybsze, ale trudniej wykonuje się na nich ewolucje i zwroty.

tabela waga-dł deski dla osób z szczupłych

Tabelka jest tylko orientacyjna, jest wiele odchyleń od tych wartości.

Kobiety:

Waga (kg)	Długość deski (cm)
do 40	135 - 140
40 - 50	140 - 150
50 - 60	145 - 155
60 - 70	150 - 160
powyzej 70	155 i więcej

Mężczyźni:

Waga (kg)	Długość deski (cm)
do 40	140 - 145
40 - 50	145 - 155
50 - 60	150 - 160
60 - 70	155 - 165
70 - 80	155 - 165
80 - 90	160 - 170
powyżej 90	165 i więcej

Deska powinna być dłuższa gdy: - jest naprawdę miękka - jesteś szczupły/a i wysoki/a - dot. dziewczyn: deska jest modelem damskim - dot. chłopców: masz silne nogi, dobrą motorykę.

Deska powinna być krótsza gdy: - jest twardsza - jesteś niższy/a albo przy kości

• Szerokość - szerokość deski mierzy się tradycyjnie w jej środku, ze względu na to, że konstrukcje nosów i tyłów desek bywają bardzo różne. Deski do tzw. freestyle'u są bardzo szerokie (do ok. 28 cm), co ułatwia utrzymywanie na nich równowagi w trakcie wykonywania zwrotów. Deski alpejskie są znacznie węższe - od 21 do 18 a nawet 15 cm. Większość snowboardzistów-amatorów jeździ na deskach o szerokości 24-25 cm. Wybór szerokości deski jest również uzależniony od rozmiaru buta snowboardzisty.

• Sidecut - czyli kształt bocznych powierzchni natarcia - gdy patrzy się nań od góry deski, nie jest linią prostą, lecz specjalnie zaprojektowaną krzywą. Na ogół krzywe te są oparte na fragmentach elips połączonych łukami parabolicznymi. Wymiarem charakterystycznym jest tutaj dłuższa oś elipsy najdłuższego fragmentu krzywej. Czym wymiar ten jest większy, tym deska jest bardziej "prosta" W deskach dla dzieci długość osi krzywej wynosi 5 m, zaś w deskach alpejskich może to być nawet 17 m. Typowe deski mają oś łuk rzędu 8-9 m.

• Flex - czyli giętkość deski, która ma duży wpływ na łatwość jej prowadzenia. Zwykle deski z większym flexem są łatwiejsze w prowadzeniu i wykonywaniu zwrotów, podczas gdy deski bardziej twarde są stabilniejsze i szybsze. Nie istnieją konkretne, liczbowe parametry charakteryzujące flex desek. Zwykle dobiera się go do stylu jazdy i masy snowboardzisty. Początkujący snowboardziści zaczynają zwykle od desek najbardziej giętkich, przechodząc stopniowo do coraz twardszych. Zdeklarowani zwolennicy "freestyle'u" jeżdżą na bardzo miękkich deskach, podczas gdy "alpejczycy" i zawodowi snowboardziści preferują deski twarde.

Mocowania [edytuj]

Istnieje wiele różnych systemów mocowań butów do deski. Wszystkie one są jednak prawie zawsze zaopatrzone w tzw. HighBack, czyli wsparcie tylnej części stóp podchodzące do połowy wysokości łydek. HighBack umożliwia wykonywanie zwrotów i ewolucji z szybkim, gwałtownym wypychaniem deski przed siebie, co nie jest technicznie możliwe przy jeździe na nartach i stanowi charakterystyczny sposób poruszania się snowboardzistów na stoku. W odróżnieniu od mocowań narciarskich, mocowania snowboardowe nie posiadają mechanizmu samowypinania. Istnieje kilka rodzajów mocowań snowboardowych:

• Strap-in - jest to najstarszy typ wiązań, lecz wciąż najbardziej popularny. Snowboardzista zakłada buty, które posiadają twardą, ale giętką podeszwę i twardą skorupę. Stopa jest trzymana przez dwie szerokie taśmy - jedna z nich przechodzi nad butem w okolicach palców, a druga trzyma but w okolicach rzepki. Po mocnym dociągnięciu pasów dają one solidne mocowanie, które umożliwia pełną kontrolę nad ruchem deski. Wadą tego rozwiązania jest kłopotliwe zapinanie, które u początkujących wymaga pozycji siedzącej. Ze względu na to, że stopa jest trzymana w dwóch punktach, mocowanie to wymaga też indywidualnego dopasowywania punktów zaczepienia. Toe Strap to modyfikacja tego systemu, w którym zamiast pasów są od przodu kubki, w które wkłada się palce stóp, i dzięki którym lepiej kontroluje się kąt natarcia deski.
• Step-in - to system zatrzaskowy, który jest popularny zwłaszcza wśród mniej zaawansowanych snowboardzistów. System ten wymaga specjalnego obuwia ze sztywnymi podeszwami, specjalnie zaprojektowanymi do łączenia się zapięciami. System ten przypomina w swojej konstrukcji zatrzaskowe pedały rowerowe i umożliwia automatycznie wpinanie się i wypinanie z deski. Popularne (i niekompatybilne ze sobą) systemy tego rodzaju produkują Burton, K2, Rossignol i Switch. Jest to system wygodny, ale nie gwarantujący zbyt dobrego "czucia" deski.
• Hybrydowy - są to systemy starające się łączyć zalety obu wcześniejszych systemów. Przykładem jest Flow binding system, który jest podobny do systemu Strap-in ale umożliwia on wsuwanie butów od tyłu do częściowo rozluźnionych pasów, dzięki czemu można mocować deskę na stojąco.
• 'Platformowe - systemy te są stosowane razem z butami ze sztywną podeszwą i są popularne w deskach "alpejskich". Składają się one ze sztywnej, profilowanej platformy, która jest tak uformowana, aby idealnie pasować do sztywnych butów. Po wsadzeniu nóg w platformy mocuje się je przy pomocy systemu pasków, całkowicie usztywniających mocowanie. Mocowania te gwarantują najbardziej pewne prowadzenie deski, ale są kłopotliwe przy zakładaniu i bardzo kosztowne.

Golf

[edytuj]

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj

Golfista

Golf - sport, uprawiany na otwartych trawiastych terenach, polegający na wrzucaniu małej piłeczki do niewielkich otworów w ziemi, przy pomocy uderzeń specjalnymi kijami. Celem gracza jest wrzucenie piłeczki w jak najmniejszej liczbie uderzeń do dołka.

Spis treści [ukryj] 1 Podstawowe zasady gry 1.1 Pole golfowe 1.2 Cykl rozgrywek 1.3 Technika gry 2 Golf jako forma rekreacji 3 Golf jako sport zawodowy 4 Zobacz też 5 Linki zewnętrzne

Podstawowe zasady gry [edytuj]

Pole golfowe [edytuj]

Pole golfowe w Anglii

Golf jest rozgrywany na specjalnie przygotowanym terenie zwanym polem golfowym, który może liczyć od kilkudziesięciu do nawet kilkuset hektarów, zwykle ok. 60 ha. Teren ten jest podzielony na dołki (pasy zieleni, zwanej fairway), które zaczynają się pozycją startową (tzw. tee), skąd zaczyna się odbijać piłkę, a kończą na dołku, który jest otoczony pasem w miarę płaskiej ziemi na której posiany jest specjalny gatunek często koszonej i gęstej trawy (tzw. green). Między tee a green znajduje się spory obszar (od 150 do 550 m) terenu, który zazwyczaj jest dość pagórkowaty, w większości obsiany trawą, w którym występować też mogą małe, sztuczne stawy, obszary piachu (bunkry), szpalery drzew i krzewów. Słowo "dołek" w golfie oznacza zarówno sam docelowy dołek znajdujący się pośrodku green jaki i cały pas ziemi od tee do dołka. A skąd pochodzi? Tego nikt nie wie.

Dołki w drugim znaczeniu są skonstruowane tak, aby dobry gracz był w stanie wbić piłkę w określonej liczbie uderzeń. Liczba ta jest nazywana liczbą nominalną dołka - PAR (professional average result, a więc wynik na dołku jaki powinien osiągnąć przeciętny zawodowiec). Najdłuższe dołki mają liczbę nominalną 5, a najkrótsze 3. Większość profesjonalnych zawodów rozgrywa się na polach liczących 18 dołków.

Cykl rozgrywek [edytuj]

Piłeczka golfowa wpadająca do dołka

Rozgrywka w golfie polega na zaliczeniu przez zawodnika wszystkich dołków na polu. Zaliczanie dołka zaczyna się od tee, gdzie znajduje się oznakowane miejsce, na którym umieszcza się piłkę. Po pierwszym uderzeniu kijem w piłkę, piłka wykonuje lot w powietrzu i ląduje gdzieś na pasie do dołka. Zawodnik przemieszcza się do miejsca gdzie piłka się zatrzymała i wykonuje kolejne uderzenie. Cykl ten jest powtarzany aż do momentu umieszczenia piłki w dołku. Gdy gracz zdoła umieścić piłkę w dołku przy użyciu mniejszej liczby uderzeń niż liczba nominalna dołka otrzymuje punkty dodatnie równe różnicy uderzeń i liczby nominalnej. Gdy wykona w tym celu więcej uderzeń niż wynosi liczba nominalna dostaje punkty ujemne liczone na tej samej zasadzie co punkty dodatnie. Po przejściu zawodnika przez wszystkie dołki zlicza się jego punkty.

W rozgrywkach indywidualnych gracze przechodzą pole dwa, trzy lub cztery razy i wygrywa ten, który zdobędzie łącznie najwięcej punktów. Zawody drużynowe są rozgrywane zwykle w formatach foursome (dwaj zawodnicy grają jedną piłką na zmianę) i fourball (dwaj zawodnicy w drużynie, każdy gra swoją piłką, a do wyniku drużyny jest liczony na każdym dołku lepszy wynik).

Technika gry [edytuj]

Zawodnik wykonujący zamach

Kluczowym elementem gry jest samo uderzenie. Jest ono wykonywane przy pomocy specjalnego zestawu kijów. W momencie uderzenia, zawodnik trzyma kij oburącz, stoi bokiem do kierunku przyszłego lotu piłki, w lekkim rozkroku. Piłka znajduje się kilkadziesiąt centymetrów od jego stóp. Uderzenie polega na wykonaniu zamachu kijem zza głowy, połączonego z wykonaniem ćwierć obrotu w pasie. Jedna stopa stoi cały czas nieruchomo na ziemi, pięta drugiej zaś lekko się unosi i przekręca w momencie uderzenia.

Wykonanie uderzenia nie wymaga właściwie dużo siły - dobrze technicznie wykonane uderzenie wykorzystuje energię kinetyczną jaką w naturalny sposób osiąga główka kija na skutek prawidłowo wykonanego zamachu. Można powiedzieć, że zadaniem gracza jest nie tyle użycie siły swoich mięśni aby uderzyć w piłkę z jak największą siłą, ile skierować lot kija w odpowiednim kierunku i pozwolić mu "samemu" wykonać jego "pracę".

Kije składają się z główki (head), którą uderza się w piłkę, pręta łączącego (shaft) oraz rączki (grip). Kije różnią się między sobą kątem główki (loft) i długością kija, pośrednio także wagą. Te dwa podstawowe parametry decydują o wysokości lotu, długości lotu i podkręceniu (spinie) piłki. Kije dzielą się na cztery rodzaje:

• "Woods" (drewniane) - o największej masie główki - które umożliwiają wykonywanie uderzeń prowadzących do długich lotów piłki, obecnie używane i oznaczane: 1 (driver, ok. 10 stopni), 3 (13,5) i 5 (17);
• "Irons" (żelaza) - znacznie lżejsze, które umożliwiają wykonywanie delikatniejszych uderzeń i precyzyjniejszą ich kontrolę, obecnie najczęściej używane od numeru 3, (czasem od 2 lub nawet 1) do 9, następny w zestawie to Pitching Wedge (PW), czasem też Sand Wedge (SW);
• "Wedges" - (kliny) - właściwie pododmiana żelaz, służą do uderzeń krótkich oraz w trudnych sytuacjach (np: gdy piłka wpadnie w piach); oznaczane PW, SW, LW i AW (kąty do 62 stopni);
• "Putter" - (popychacz) - który stosuje się na green do precyzyjnego uderzania piłek, tak, aby ostatecznie wpadły do dołka.

Piłka po zwykłym uderzeniu pokonuje zwykle od kilkunastu do kilkuset metrów, z czego większość w powietrzu. Aby wcelować piłką w określone miejsce, zawodnik przy uderzeniu musi uwzględniać zarówno ukształtowanie terenu jak i siłę oraz kierunek wiatru. Źle uderzona piłka może wpaść w krzaki, utonąć w stawie lub utknąć w piasku. Dobrze uderzona piłka ląduje w skoszonej trawie (fairway), w miejscu dogodnym do wykonania kolejnego uderzenia. Samo docelowe miejsce upadku piłki jest kwestią obranej przez gracza strategii.

W momencie gdy piłka upadnie na green, kolejne uderzenia wykonuje się "popychaczem", którym nie wyrzuca się piłki w powietrze lecz tylko popycha się ją z określoną siłą w stronę dołka. Greeny są zwykle lekko pofalowane, co gracz musi uwzględnić w obliczeniu siły i kierunku uderzenia piłki, aby trafić do dołka. "Greeny" są jednak zawsze tak konstruowane, aby, przynajmniej teoretycznie, możliwe było umieszczenie piłki w jednym uderzeniu, niezależnie od miejsca skąd się uderza.

Golf jako forma rekreacji [edytuj]

Siemianowice Śląskie - pole golfowe

Golf jest sportem dla każdego, choć wymaga sprawności fizycznej oraz przyzwoitej kondycji (w czasie jednej rundy golfa przeciętny golfista, noszący samodzielnie swoją torbę golfową spala do 2,500 kcal). Mimo to może go uprawiać zarówno 70-latek, jak i 10-latek. Przejście przez wszystkie dołki na polu zajmuje zwykle od 4 do 6 godzin, w trakcie których cały czas przebywa się na świeżym powietrzu i wykonuje się umiarkowany wysiłek fizyczny polegający głównie na przespacerowaniu około 6-8 kilometrów wraz z ważącą kilkanaście kilogramów torbą z kijami.

Golf jest często postrzegany jako bardzo elitarny sport, który uprawiają wyłącznie bogaci snobi. W krajach, w których sport ten jest bardzo popularny (USA, Wielka Brytania, Australia, Szwecja) jest on jednak dość łatwo dostępny niemal dla każdego, kto naprawdę chce grać. Namiętni gracze w golfa są zwykle przypisani do określonego klubu, który wspólnie użytkuje i dba o swoje pole golfowe. Członkowie klubu tworzą zwykle rodzaj społeczności, która dzieli się kosztami utrzymywania pola. Komplet kijów golfowych z wózkiem lub torbą oraz specjalne buty są dość kosztowne, ale wiele klubów golfowych chętnie wypożycza kije początkującym, a specjalne buty nie są na początku bardzo potrzebne.

W krajach gdzie golf nie jest zbyt popularny, jest on zwykle rzeczywiście bardzo kosztowny, przy czym główną barierą finansową jest nie koszt nabycia sprzętu, ale koszt użytkowania pola lub koszt składek członkowskich w klubie.

Około 1992 powstała w Niemczech cała seria nowych rodzajów grania w golfa. Offgolf, streetgolf, crossgolf, urbangolf - stają się coraz bardziej popularną alternatywą.

Z golfa w 1927 roku wyodrębnił się, jako niezależny sport, minigolf.

Golf jako sport zawodowy [edytuj]

Tiger Woods

W krajach anglosaskich golf jest jedną z najbardziej popularnych dyscyplin sportowych. Golf jako sport jest niemal w 100% opanowany przez graczy profesjonalnych, którzy żyją z jego uprawiania - podobnie jak to jest w przypadku tenisa. Najlepsi golfiści należą do jednych z najlepiej opłacanych sportowców na świecie. Ich dochody są znacznie wyższe od dochodów tenisistów i są zbliżone do zarobków zawodowych koszykarzy i graczy w futbol amerykański.

Zawodowi gracze w golfa osiągają obecnie szczyt swoich możliwości w wieku 27-30 lat - a ich kariery trwają do 45-50 roku życia. Dawniej najlepsi gracze byli przeciętnie znacznie starsi (40-60 lat), ale w latach '80 i '90 XX w. nastąpiła zmiana pokoleniowa, która zmiotła stare pokolenie graczy. Obecnie do najlepszych graczy zaliczani są Tiger Woods, Ernie Els i Vijay Singh, zaś za najlepszych graczy w historii golfa uważani są Bobby Jones, Jack Nicklaus i Arnold Palmer.

Najważniejsze zawody golfowe (tzw. Grand Slam) to:

• The Masters Tournament - rozgrywany w stanie Georgia w USA
• US Open - rozgrywany co roku na innym polu golfowym na terenie USA
• The Open Championship - zwany też British Open - rozgrywany co roku na innym polu golfowym na terenie Wielkiej Brytanii.
• PGA Championship - rozgrywany co roku na innym polu golfowym na terenie USA.

Szachy

Szachy – rodzina strategicznych gier planszowych rozgrywanych przez dwóch graczy na 64-polowej, dwukolorowej planszy za pomocą zestawu bierek (pionów i figur).

Spis treści [ukryj] 1 Bierki 2 Reguły 3 Odmiany 4 Historia szachów 5 Gra jako wyzwanie algorytmiczne 6 Zobacz też 7 Linki zewnętrzne

Bierki [edytuj]

Przeciwnicy dysponują zestawami bierek w odmiennych kolorach. W skład każdego z nich wchodzi osiem figur: król, hetman (czasami nazywany damą lub królową), dwa gońce (z niemieckiego nazywane czasami lauframi), dwa skoczki (zwane też popularnie końmi), dwie wieże oraz osiem pionów.

Wg tradycji oraz zgodnie z wieloma analizami niebywałej ilości partii każdej figurze przypisuje się pewną teoretyczną wartość punktową:

• hetman – 9 punktów,
• wieża – 5 punktów,
• skoczek i goniec – 3 punkty,
• pion – 1 punkt.

Król nie ma przypisanej wartości punktowej – jest bezcenny. Jeśli jeden z graczy ma figury o sumarycznej wartości punktowej większej niż drugi, można by twierdzić, że ma przewagę materialną. Jednak nie zawsze musi ona przesądzać o wygranej – czasami decyduje tzw. przewaga pozycyjna. Debata nad wartością skoczków i gońców (również dotycząca kolorów samych gońców) również jest natury pozycyjnej i nie ma sensu bez odniesienia do konkretnej sytuacji na szachownicy. Z kolei dwie wieże mają przewagę nad hetmanem, mimo iż gra tym ostatnim jest z reguły łatwiejsza.

W rosyjskiej literaturze można również spotkać b. precyzyjny sposób przypisania wartości punktowej poszczególnym figurom, tj. hetman - 9, wieża - 4.7, goniec - 3, skoczek 1.7-3.4, pionek - 1, zaś królowi przypisuje się 3 punkty. Wartości punktowe poszczególnych figur mają charakter umowny i zależą od konkretnej pozycji na szachownicy. Są one jednak dobre dla początkujących szachistów, zwłaszcza przy podjęciu decyzji przy wymianie figur. Wówczas w oparciu o wartości punktowe poszczególnych figur mogą oni stosować następujące reguły: 1. Jeśli posiadamy przewagę materialną, to powinniśmy dążyć do uproszczenia pozycji, sprowadzając grę do końcówki. 2. Wartość punktowa pionka rośnie wraz z tym, jak zbliża się on do pola przemiany. 3. Wartość skoczka zależy od charakteru pozycji, w zamkniętych pozycjach skoczek (3.4) ma przewagę nad gońcem (3), natomiast w otwartych pozycjach na odwrót (skoczek - 1.7, goniec - 3). 4. Wartość króla rośnie wraz z tym im mniej figur pozostało na szachownicy, gdyż w przeciwnym razie byłby on znacznie narażony na bezpośredni atak matowy przeciwnika.

Reguły [edytuj]

Grę zawsze rozpoczynają białe, co daje im pewną inicjatywę w początkowej fazie partii. Gracze na zmianę wykonują posunięcia swoimi bierkami zgodnie z zasadami ruchu dla danej bierki i jeśli wejdzie ona na pole zajmowane przez przeciwnika zbija jego bierkę.

Szach jest groźbą zbicia króla, która musi być zażegnana przez przeciwnika w następnym posunięciu (króla nie można zbić). Mat, czyli postawienie króla przeciwnika w szachu przed którym nie ma obrony, kończy partię i oznacza zwycięstwo gracza, którego bierka matuje króla przeciwnika. Remis występuje w przypadku, gdy:

• gracze uzgodnili taki wynik partii,
• na planszy wystąpił pat (jedna ze stron nie może wykonać prawidłowych posunięć, a jej król nie jest szachowany),
• żadna ze stron nie posiada środków niezbędnych do wygranej (choćby teoretycznej),
• powstała tzw. martwa pozycja, czyli żaden z graczy nie jest wstanie dać mata nawet przy najlepszej grze,

partia zwykle kończy się remisem, gdy:

• pozycja na planszy pojawiła się trzykrotnie,
• jedna ze stron daje wiecznego szacha,
• wykonano pięćdziesiąt posunięć bez ruchu pionem i bicia dowolną bierką.

Szachownica - ustawienie wyjściowe

Odmiany [edytuj]

Popularniejsze odmiany to:

• Szachy międzynarodowe (klasyczne), znane też po prostu jako szachy (Zachód)
• Szachy dla trzech osób
• Szachy losowe (Fischera)
• Kriegspiel
• Szachy heksagonalne (polskie, Glińskiego)
• Shōgi (Japonia)
• Xiangqi (Chiny)
• Janggi (Korea)
• Szatrandż (Persja, Arabia)
• Chaturanga (Indie)
• kloc (klotz, ang. bughouse) - odmiana szachów przeznaczona dla gry w cztery osoby (dwie pary), w których zbitą bierkę przeciwnika przekazuje się partnerowi, który może wprowadzić ją do gry stawiając na swojej szachownicy)
• antyszachy (ang. suicide chess) - bicie jest obowiązkowe (odwrotnie niż w szachach klasycznych), gracze dążą do jak najszybszego "podstawienia" wszystkich swoich bierek

Historia szachów [edytuj]

Jak przypuszczają niektórzy badacze, odnalezione terakotowe figurki na terenach dawnej Mezopotamii (datowane na 6000 lat p.n.e) używane były jako szachy. Bliskie współczesnym zasady gry w szachy opracowano w V wieku n.e. w Indiach, o czym świadczą wykopaliska i zapisy w starych księgach; ta starożytna odmiana szachów nosiła nazwę czaturanga. W Europie grę w szachy poznano około 1000 lat temu.

Pierwsze informacje o szachach w Polsce pochodzą sprzed ok. 800 lat. W Szczecinie, Krakowie, Kołobrzegu, na wyspie Wolin, w Gdańsku znajdowano figurki szachowe powstałe w okresie od X do XIII wieku. Natomiast w Sandomierzu, podczas badań archeologicznych w 1962 roku osady na Wzgórzu Świętojakubskim, znaleziono słynny, prawie kompletny, zestaw figur szachowych z rogu jeleniego pochodzący z XII wieku.

Obecnie szachy znane są na całym świecie. Najwięcej szachistów jest w Rosji, wielu jest też na Węgrzech, a poza Europą - w USA.

Szachownica

Gra jako wyzwanie algorytmiczne [edytuj]

Programy do gry w szachy są prawie tak stare jak komputery. Bardzo szybko stały się silniejsze od przeciętnych graczy, jednak przez długi czas nie mogły zwyciężyć najlepszych szachistów. W 1996 roku odbył się, składający się z sześciu partii, pojedynek szachowy pomiędzy ówczesnym mistrzem świata Garrim Kasparowem, a skonstruowanym przez firmę IBM, komputerem Deep Blue. Mecz ten zakończył się zwycięstwem Kasparowa, jednak w rewanżu rok później triumfował komputer, co było sporą sensacją w świecie szachowym. W 2003 roku Kasparow ponownie zmierzył się z komputerem, był to Deep Junior. Mecz zakończył się remisem.

Z uwagi na liczbę możliwych wariantów gra ta nie została jeszcze rozwiązana, to znaczy nie wiadomo czy istnieje strategia gwarantująca wygraną którejkolwiek ze stron. Ponieważ w Szachach występuje pojęcie remisu, łatwo udowodnić, że dla jednej ze stron musi istnieć strategia pozwalająca uniknąć porażki.